يا علي (ع) بر آستانت دلفكار افتاده ام
عاشق نام تو ام ديوانه وار افتاده ام
روز و شب ورد زبانم گشته اسم اعظمت
عاصيم بهر شفاعت اشكبار افتاده ام
| طُفیلِ هستیِ عشقند آدمی و پری | ارادتی بنما! تا سعادتی ببری | |
| بکوش خواجه و از عشق بینصیب مباش | که بنده را نخرد کس به عیب بیهنری | |
| مِی صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند؟! | به عذر نیم شبی کوش و ناله سحری | |
| تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرینکار | که در برابر چشمی و غایب از نظری | |
| هزار جان گرامی بسوخت زین غیرت | که هر صَباح و مَسا شمع مجلس دگری | |
| ز من به حضرت آصف که میبرد پیغام | که: «یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری؛ | |
| بیا که وضع جهان را چنان که من دیدم | گر امتحان بکنی مِی خوری و غم نخوری» | |
| کلاه سَروَریت کج مباد بر سر حُسن | که زیبِ بخت و سزاوارِ مُلک و تاجِ سری | |
| به بوی زلف و رُخت میروند و میآیند | صبا به غالیهسایی و گل به جلوهگری | |
| چو مستعد نظر نیستی وصال مجوی! | که جام جم نکند سود وقت بی بصری | |
| دعای گوشه نشینان بلا بگرداند؛ | چرا به گوشهی چشمی به ما نمینگری؟ | |
| بیا و سلطنت از ما بخر به مایهی حُسن | وزین معامله غافل مشو؛ که حیف خوری | |
| طریق عشق طریقی عجب خطرناک است | نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری | |
| به یُمن همت حافظ امید هست که باز | اری اسامر لیلای لیله القمر |
معرفت و بصیرت عملی (ایمان؛عشق؛ایثار؛آزادگی)